Maaaring itulad ang sistema ng My Father’s House sa Congregation-based Community Organizing, na napapagpatuloy naman nila. Subalit, sa kakulangan ng mga volunteer, nagkukulang din sila sa mga taong natuturuan ng sistema at patakaran ng bahay ampunan, kung kaya mayroong posibilidad na mawalan ng mga kapalit ang mga volunteer kung sakaling mayroong may balak huminto sa pagtutulong.

Dahil ito ang pangunahing pangangailangan ng My Father’s House na kayang matugunan agad, maaaring magkaroon ng tie-up sa kanya-kanya naming mga simbahan (VCF at CCF) kung saan mayroong tawag para sa mga volunteer. Dahil isang “congregation-based” na institusyon ang My Father’s House (na pinopondohan ng Benny Hill Ministry), mas madaling gawing angkop sa simbahan ang pagtawag sa volunteer.

Sa paraan ng posibleng proyektong ito, maaaring matugunan ang pangunahing pangangailangan ng My Father’s House, pati na rin ang pagnanais na maging tunay na Kristiyano ng mga kabilang sa parehong kongregasyon, sapagkat makakatulong silang ihatid ang magandang balita ng Diyos sa pamamagitan ng pagtulong sa nangangailangan ng tulong nila.

1. Mag-tabi ng isang oras o iilang minuto bawat araw upang mag-dasal/magbasa ng Bibliya.
2. Pagsulat sa isang journal tungkol sa mga nabasang salita sa Bibliya at ang mga pagmumuni-muni, repleksyon o rebelasyon ukol dito.
3. Huwag mag-compromise sa iyong paniniwala at paninidigan.
4. Laging tumulong sa kapwa hangga’t sa makakayanan. Maliit man ang maitutulong, tulong parin iyon.
5. Huwag matakot magmahal. Buksan ang loob sa iba at huwag maging makasarili.
6. Sikapin maging mabuting halimbawa ng kung ano ba ang mabuting Kristiyano.
7. Bawa’t Huwebes ng isang linggo, maglilista ako ng (at least) sampung biyaya na pinasasalamatan ko.
8. Tulad ng nagawa noong Ondoy, gagamitin namin ang mga blog namin upang maghatid ng impormasyon ukol sa isyu na ito sa aming mga mambabasa.
9. Sumali ng ministry sa simbahan, upang magamit ang talento at mga kalakasan sa bagay na ikabubuti ng simbahan at ng mga natutulungan ng institusyong ito.
10. Ibahagi ang mga nagawang biyaya o natupad na panalangin ng Diyos sa mga kapamilya’t kaibigan.

Commitment Oath

DASAL

“For we are God’s masterpiece. He has created us anew in Christ Jesus, so we can do the good things he planned for us long ago.” — Ephesians 2:10

Para sa akin, importanteng tandaan itong salita galing sa Bibliya, sapagkat nakalapat dito ang responsibilidad ng isang Kristyano sa pagpapabuti ng buhay ng kanyang kapwa. Hindi dahil sa sobrang kabaitan, o dahil sa pagkautang sa kanila, kundi dahil, bilang mga anak ng Diyos, iniligtas Niya tayo, at binigyan ng “komisyong” ihatid ang magandang balita sa pamamagitan ng pagmiministro, at pati na rin, ang paghahatid ng pagtulong at kagandahang asal sa ating kapwa.

Eira: Hindi sapat na alam ko lamang ang tungkol sa mga paghihirap ng mga tao sa paligid ko. Dapat ay matutong gumalaw upang makatulong sa kapwa. Mas madali nga naman na maging komportable, dahil hindi naman ako direktang naapektuhan ng mga problema na nararanasan ng iba kong kababayan. Ngunit hindi lamang ang “pagiging kumportable” ang gusto na buhay ng Diyos para sa akin. Hindi malaki ang pagbabago sa aking buhay pananampalataya, pero naging mas mapagpasalamat ako sa mga biyayang natanggap at natatanggap ko mula sa Kaniya. Ako ay naging mas mapagpasensya sa aking mga kapwa at mas madalas kong iniisip kung ano ba ang gugustuhin ng Diyos bago ako magdesisyon sa mga bagay-bagay. Mas klaro at mas may direksyon ang aking pagninilay tungkol sa mga nababasa ko sa Bibliya.

“I can do all things through Christ who strengthens me.” – Philippians 4:13

Ang Diyos ang nagbibigay sakin ng lakas na tumulong. Dahil alam ko na ako ay tutulungan ng Diyos sa kung ano mang paraan ang maisip ko bilang pinaka-mabisa na kaya kong gawin, nagkakaroon ako ng lakas ng loob na hindi ito magiging bali-wala lamang. Naniniwala ako na kaya ko ang kahit anong gugustuhin ko, basta ito ay makakabuti para sa akin at para sa aking mga kapwa.

Carina: Nararamdaman ko na tinatawag ako ng Diyos para tumugon sa isyung ito sa pamamagitan ng pagdagdag sa kaalaman ng mas marami at iparating ang kondisyon at katotohanan na maraming mga batang iniiwan at hindi nakakayanang alagaan ng kanilang mga magulang sa ating lipunan ngayon. Marami rito ang lumalaking walang nakikilalang pamilya, at nalululong sa kung ano-anong bisyo, at namamatay sapagkat mayroong kakulangan sa pisikal, emosyonal, spiritwal at marami pang ibang pangangailangan. Dahil sa dami ng iba pang mga problemang nagmimistulang mas mahalaga o mas ‘urgent’ kesa rito, madalas napapabayaan ang isyu at bihirang tugunan. Palagay ko na mayroong bahaging hinihingi sa akin para ipaalam sa publiko na mayroong mga batang naghahanap ng tahanan, upang lalo silang matulungan.
Sa palagay ko, ako ang tinatawag ng Diyos upang tumugon dahil ako ay nasa lugar sa aking buhay na maaari akong makahanap ng mabisang paraan upang makatulong sa mga naninirahan sa bahay-ampunan na ito. Ang hinihingi mula sa akin ay ang pagkakaroon ng puso para sa pagbibigay at pagtulong sa mga mga napapabayaan o mga naiiwan mag-isa, tulad ng mga bata na iyon. Sigurado ako na kaya kong tumugon, hangga’t sa gusto ko. Ang pinaka-importante na hakbang ay ang pagkakaroon ko ng kagustuhang tumulong (na meron naman ako).

Eira: Lahat naman siguro ng dumaan sa immersion ay naramdaman kung gaano sila kaswerte at hindi sila ang nakatira sa mga lugar kung saan sila nag-immersion. Ganito rin ang naramdaman ko noong ako ay nasa My Father’s House. Naisip ko na dahil ako ay biniyayaan ng maganda at mapagmahal na pamilya, iyong mga bata na nasa bahay-ampunan ay kailangan din makadama ng sapat na pagmamahal at pag-aaruga, kung hindi man sa sariling pamilya, dapat ay maibigay ito ng mga namamahala sa bahay-ampunan. Kulang talaga sila sa volunteers at sa mga pwedeng mag-bigay gabay sa mga bata. Ang mga bata ay kailangan ng mga mas nakakatanda upang matulungan at maturuan ng tamang pagtingin sa buhay. Kinakailangan maipaalam pa sa mas nakakaraming mga tao ang pangangailangan ng mga bata at mga nagtatrabaho/nagvo-volunteer sa mga bahay-ampunan. Wala kasing masyadong alam ang nakararaming tao tungkol sa buhay sa loob ng bahay-ampunan.

Carina: Napag-iisip-isip ko na ang pagtutulong ay hindi nalilimita sa talagang pag-aksyon sa “scene” mismo o laging pakikisalamuha sa mga tao, sapagkat hindi ako yung tipong tao na magaling makipag-usap sa ibang tao. Isa ito sa aking mga kahinaan na, pinaniniwalaan kong, sinadya ng Diyos sa pagbuo ng aking pagkatao. Kabilang naman sa aking mga ‘strengths’ o talento ay ang paglikha ng kung ano-anong mga bagay na pwede maghatid ng mensahe, tulad ng mga poster o pagsusulat ng mga artikulo ukol sa aking mga pinag-i-i-isip. Dahil dito, naisip kong pwedeng ang pagtugon ko sa isyu ay maaaring makamit sa pamamagitan nitong “talentong” ito na ginagawa ko naman na ng madalas ngayon.

Q: Ano ang ibig sabihin ng pagiging Kristiyano? Ano ang Kristiyanong pananaw hinggil sa buhay at lipunan? Paano inuunawa ng isang Kristiyano ang buong pangyayari?

Carina: Ang pagiging Kristiyano sa kontekstong iyon ay ang simpleng pagpapakita ng pagmamahal sa mga bata, lalo na’t iyon ang kanilang hinahanap at dito sila kinukulang.

Eira: Ang pagiging Kristiyano ay hindi ang pagkakaroon ng mas maginhawa o mas marangya na buhay. Ito ay ang buhay na magdadaan talaga sa hirap, upang sa huli ay lumabas na matagumpay at puno ng kaalaman. Hindi matututo ang isang tao kung puro kagandahan at kaginhawaan laman ang kaniyang nararanasan. Noong simula ay nangamba kami na baka hindi kami maging kumportable sa area na aming pupuntahan. Pero pagkatapos ng immersion namin, naisip namin na wala naman kaming matututunan kung puro kaginhawaan lamang ang naramdaman namin doon.

Carina: Ang mga Kristiyano ay ang mga taong marunong magmahal ng kahit sino, sa paraan ng pagmamahal ni Hesus, at sila ay ang naghahatid ng magandang balita sa mga hindi pa nakakakilala sa Diyos sa pamamagitan ng pagmamahal, pag-uunawa at pag-intindi nang walang paghuhusga ukol sa mga istraktura o hidwaang nanggagaling sa lipunan, tulad ng estadong pinansyal, race, kasarian at edad.

Q: Anong ibig sabihin ng pagpapalaya?

Eira: Ang pagpapalaya ay ang pagpapakita sa kapwa na sila ay hindi kinakailangan manatili o makulong sa ibinigay na sitwasyon sa kanila ng mundo. Hindi masamang managarap at subukan abutin ang pangarap na iyon. Maraming mga tao ang hindi nakakaalam nito dahil sila ay nawalan na ng pag-asa sa buhay. Tinanggap na lamang nila na sila ay magiging mahirap, o na hindi sila mahal ng Diyos. Sa palagay ko ay kailangan nila makita ang pagmamahal ng Diyos para sa kanila, at ang isang magandang paraan ay ang “pagpapadala ng Diyos” ng mga Kristiyanong katulad natin upang ipakita sa kanila ang pagmamahal ng Diyos.

Ang karamihan na naninirahan dito ay ang mga batang ulila. Lahat sila ay nabibigyan ng sapat na basic need, tulad ng pagkain at tirahan. Ang pagkain nila ay rasyonalisado at laging kailangan ubusin. Sila sila rin ang naglilinis ng kanilang tulugan at kainan. Mayroong higit kumulang 60 na batang edad 4 hanggang 18. Kapag ang isang bata ay dumating na sa edad na pang-kolehiyo, siya ay maaaring mag-dorm na lamang sa kolehiyo na kaniyang napasukan. Kapag nakatapos na siya ng kolehiyo, maaari na siyang mamuhay mag-isa.

Mayroong kaming nakilalang 5 na House Mother. Ang mga House Mother ang tumatayong mga ina para sa mga bata. Lima ang dibisyon ng mga bata: toddlers-boys (edad 3-6), girls (edad 3-16), boys (edad 7-16) young adult-boys (edad 16-pataas),  young adult-girls (edad 16-pataas). Depende sa House Mother kung ano ang mga gawain na pagbibigyan pansin ng mga bata. Kailangan sila sundin, kung hindi ay sila ay mapagsabihan at magkakaroon ng parusa (ang mga halimbawa ng parusa ay: hindi kasama sa paglalaro ng mga “kapatid” niya, mamamalantsa, o maghuhugas ng mga plato).

Hindi sila nakakalabas ng bahay-ampunan ng basta-basta. Nakakalabas lamang sila kapag pupunta sa eskwelahan o simbahan. Minsan, kapag sila ay mabait ng matagal na panahon, sila ay nabibigyan sila ng reward na bakasyon (panonood ng sine ang isang halimbawa nito) kasama ang isang House Mother. Ngunit minsan lamang ito mangyari dahil kulang sila sa magbabantay sa mga batang maiiwan sa bahay-ampunan.

Nabanggit ng social worker na permanenteng naninirahan doon (maliban sa iilang “day off” kung kailan nakakauwi siya sa kanyang sariling tahanan ng iilang araw), maraming suportang galing sa ibang bansa at mga simbahan, sapagkat itinayo ng misyonerong Amerikana ang My Father’s House. Marami ang nagbibigay ng mga donasyon at pera, ngunit nagkukulang sila talaga sa mga volunteer. Mahalagang bahagi ito sapagkat kakaunti lamang ang naglalaan ng kanilang oras at panahon sa mga bata, upang lumaki sila ng maayos at makaramdam ng pagmamahal, sa halip ng kawalan ng magulang. Siguro, matuturing problema rin ang paglaki ng populasyon sa Pilipinas, na hindi na nakakayanang suportahan ng mga magulang ang kanilang mga anak ng maayos, kung kaya’t kinakailangang akuin pa ng ibang tao ang responsibilidad nila.

Social Analysis and Frameworks of Analysis
Ang kasalukuyang sitwasyon ng Pilipinas ayon sa mga nakita namin sa My Father’s House ay ang sumusunod:

1. Maraming mga batang nau-ulila dahil sa kahirapan, karahasan at kawalan ng sapat na edukasyon ukol sa reproductive health.
2. Kinailangang rumesponde ng isang pribadong kongregasyon mula sa ibang bansa sa pangangailangan ng bahay ampunan sapagkat nagkukulang ang gobyerno.

Mas mainam sigurong talakayin ang sitwasyon sa My Father’s House gamit ang Teorya ng Pagkakasundo, sapagkat ang layunin ng Benny Hill Ministries ay mabigyan ng sapat na pangangalaga at sapat na edukasyon ang mga batang mapapasailalim sa kanila, dahil sa My Father’s House. Nakasaad na ang galaw ng mga nasasailalim sa Teorya ng Pagkakasundo ay may kinalaman sa “top-down approach” kung saan sinasabing magsisimula’t manggagaling ang pagbabago mula sa taas: sa mga “elite” o tagapamahala.

Walang pundamental o grabeng pagbabagong nagaganap sa Teorya ng Pagkakasundo. Sinisikap lamang matugunan ang pangangailangan ng mga dehado (sa kasong ito, ang mga batang naulila) sa pamamagitan ng pagsagot sa mga pangunahing pangangailangan tulad ng pagkain, tirahan, edukasyon, relihiyon, at pagiging isang panandaliang pamilya sa kanila.

Pag-analisa ng issue gamit ang ilang bahagi ng ECPE Model

Hindi masyadong nabibigyan ng pansin ang mga bahay-ampunan sa ating bansa. Kaya’t may kakulangan talaga sa mga proyekto at pagtugon sa mga issue na konektado dito. Ang pagbigay ng edukasyon sa masa tungkol sa reproductive health ay hindi isa sa mga pinaka-importanteng pinagkakaabalahan. Dahil mayroong mas malalaki at mas importanteng bagay na kailangan tugunan, tulad ng pagbibigay ng trabaho sa mga nakararami, o di kaya’y pag-tataas ng sweldo, wala masyadong nababalitaan o naririnig tungkol sa pagtulong sa mga bahay-ampunan. Madalas ay ang mga pribadong sektor o mga indibidwal na lamang ang nagbibigay ng tulong o mga donasyon, ngunit hindi ito sapat.

• Political at Cultural (Religion)

Dahil tayo ay nakatira sa isang Katolikong bansa, hindi basta-bastang magawang magturo tungkol sa contraceptives at sa mga iba pang siyentipikong paraan ng pag-regulate ng pag-aanak. Marami sa masa ang hindi naiisip na gumamit ng proteksyon at nagreresulta sa maraming anak na hindi kayang pakainin.

Sa huli naming nabalitaan, hindi pa rin naipapasa ang Reproductive Health Bill, dahil maraming ‘di-sumasang-ayon dito na elite, dahil parang sila ang malulugi. (Isang halimbawa ay kailangan na isama sa benefits ng isang empleyado ang pagpapa-ligate o pagkuha ng isang vasectomy, at kailangan na ang kaniyang employer ang magbayad para dito) Dahil gumagalaw ang ating bansa sa Teorya ng Pagkakasundo, mukhang masusunod nanaman ang mga nasa masa matataas na posisyon.

1. House Mothers — mukhang hirap na hirap, akala namin may bayad/suweldo sila sa pagvo-volunteer, yun pala, wala. Mayroong limang House Mother, pero dalawa lamang ang nakausap at nakilala namin talaga dahil sa kanila kami “nakitira”
•    Si Nanay Vivien ang nag-aalaga sa mga toddlers. Pitong maliliit na batang lalaki ang inaalagaan niya. Siya ang nagturo sa kanila kung paano maligo, magbihis, umubos ng pagkain, maglinis ng bahay, at kung anu-ano pa.
•    Si Nanay Joy naman ang nag-aalaga sa mga babae. Mahigit-kumulang na 20 na batang babae ang inaalagaan niya. Siya ang nagsasabi sa kanila kung ano ang gagawin nila para sa bawat araw. Habang sila ay nasa bahay-ampunan, at habang si Nanay Joy ay patuloy na nag-vo-volunteer, siya talaga ang tumatayong ina ng 20 na batang babae na mga ito.

Kung iisipin ay parang sila na talaga ang mga ina ng mga bata hanggang sila ay nasa bahay-ampunan. Para silang merong sobrang daming anak na pinapalaki sabay-sabay.

2. Nicole
Si Nicole ay limang taong gulang na batang. Naikwento sa amin na iniwan siya ng kaniyang ina sa Southmall (isang malaking mall), pero bago siya iwanan, binilihan muna siya ng sapatos na kulay pula at regalo daw ito ng kaniyang ina sa kaniya.

3. Kyle
Si Kyle ay apat na taong gulang na batang lalaki. Noong unang pasok niya sa My Father’s House, lagi lamang siya nag-aabang sa gate at hinihintay ang kaniyang ama. Siya ay iniwan sa Jollibee pagkatapos pakainin ng kung ano man ang nais niya. Noong napansin na siya ay nag-iisa na ng medyo matagal sa normal, hindi pa siya nilalapitan ng mga staff ng Jollibee dahil baka naman daw ay may binili lang sandali ang ama niya. Ngunit oras na ang lumipas at hindi na talaga binalikan si Kyle.

4. 5 magkakapatid
Ang magkakapatid na Benson, Vergel, Andrea, Emmalyn, at Aldrin, ay mga naapi na bata. Ang kanilang ina ay nagtatrabaho sa ibang bansa habang sila ay naiwan sa kanilang ama na lasinggero. Pinapaso sila ng kanilang ama ng sigarilyo sa iba’t-ibang part ng kanilang katawan. Nang puntahan sila ng mga tauhan na maglalagay sa kanila sa bahay-ampunan, natagpuan silang nakakadena na parang mga aso.

1. Maaaring hindi komportable ang karanasan doon. Maaaring masyadong makukulit ang mga bata, baka masusungit ang mga tagapamahala, at baka hindi gaanong malinis ang lugar.
2. Maaaring hindi kami makakapag-usap nang maayos dahil mahihiya ang mga bata sa amin o baka maiilang sila sa amin. Naisip namin na baka hindi kami lapitan ng mga bata.
3. Baka akalain nila na ang sadya lamang doon ay para manood at hindi pakikisalamuha
talaga.
4. Naisip rin naming na baka hindi sadyang mapaasa naming ang mga bata na paborito naming sila o na makakahanap kami ng aampon sa kanila.

Mga unang impresyon

1. Maayos at maganda ang pasilidad, kung itatabi ito sa mga orphanage na hawak ng gobyerno. Kung ikukumpara sa mga orphanage na matatagpuan sa parehong lungsod (tulad ng Boys’ Town), makikita na higit na malinis at organisado ang My Father’s House.
2. Marami ang mga bata at masyadong konti ang mga namamahala. Hindi nabibigyan ng sapat na oras at pansin ang bawat isang bata dahil kailangan lahat ay pare-pareho lang ang nakukuha.
3. Mahusay na binibigyan rin ng ispiritwal na “edukasyon” ang mga bata sa paraan ng debosyonal tuwing umaga ng Sabado at/o Linggo.
4. Kung inakala naming nung una na hindi kami papansinin ng mga bata, kabaliktaran ang nangyari dahil ang karamihan sa kanila ay talagang lumalapit at mukhang interesado sa amin.
5. Madali magka-inggitan sa pagitan ng mga bata at madalas nagkakaroon ng maliliit na alitan.

Mga bahaging nahirapan kayo, napilitang harapin ang mga pangamba

1. Hindi namin alam kung ano ba talaga ang gagawin namin dahil ayaw namin gumawa ng hindi pala dapat gawin. Kaya madalas ay naghintay na lang kami ng utos mula sa mga “House Mother” namin.
2. Hindi namin alam kung paano kakausapin o pagsasabihan ang mga bata, dahil hindi namin alam ang paraan na ginagamit ng mga House Mother sa pagdidisiplina sa kanila. Ayaw namin maka-gulo sa istruktura na na-implimenta na nila sa mga bata.

Mga unang beses maranasan

Carina:
1. Unang beses na makapag-plantsa ng isang bandehado ng uniporme ng mga batang babae. Sa totoo lang, unang beses niya mag-plantsa. Period.
2. Natawag na ‘mommy’ ng isang bata bago umalis ng orphanage.

Eira:
1. Unang beses ko makita ang apat na taong gulang na bata na nagtuturo sa tatlong taong gulang ng bata kung paano maghugas ng sarili niyang puwet pagkatapos gumamit ng banyo.
2. Unang beses ko rin makakita ng anim na taong gulang na bata na naghuhugas ng mga plato.

Ang aming buhay pananampalataya ay parehong maayos naman. Hindi sa sinasabi namin na ito ay perpekto, pero masasabi namin na nabibigyan namin ng sapat na oras ang pananampalataya at pagbibigay pasasalamat sa Diyos. Sa aming buhay, ang tumatayo bilang Kristo ay ang aming pamilya at malalapit na kaibigan. Minamahal kami ng aming mga kapamily at kaibigan ng walang kondisyon, sila ang aming pangunahing gabay sa buhay. Sila ang laging handa kaming tulungan sa oras ng pangangailangan. Para sa amin, wala namang mahirap tanggaping bahagi sa Apostle’s Creed. Tinatanggap namin ito ng buo, at naiintindihan ang ibig sabihin ng bawat linyang laman nito.